Fensterschiermaker

Eens Daags hung he dor. Eenfach so. Mien Fru harr em mitbröcht. Den niegen „Midarbeider“. „Is doch originell“, meente se. Doch as se em dat erste mal vun den Haken nehmen dee, keem se sick för en Momang komisch vör. As en Zyklop mit twee Oogen. Wo heetst du? Woans schall ik di ropen? Wo de Griff vun dat Warktüüg normalerwies sitt, twee Arms, twee Been, Kopp un’ Torso. Form does not follow Function. Mit Kitsch, hett mal een seggt, versöökt wi uns mit de Affsurdität vun dat Leven intorichten. Wenn dat so is, makt de Fensterschiermaker sien Job op den ersten Blick nich goot, denn dörch sien Existenz erinnert he uns doran, dat wi jüst so as em, permant övern Affgrund hangt.

Cliffhanger…..

Allens anners in den Momang, wo du em vun de Wand nimmst un ümdreihst. Miteenmal is he Gewichthever. Sülvstseker, vull Knööf. He verlängert dien Hand un nu köönt ji tosamen anˋt Wark gahn: mall worrn Woterdrüpens infangen.

Woterschuver, Gummilipp-Aftreker, Midarbeider „ des Monats“?

De Woterschuver un de Duschkopp, een kann dat ob Bild baven sehen, sünd Antagonisten. Wat de Duschkopp versprütten deit, an Woter un Kalk, fangt de Woterschuver ? Kalksammler? Dröögmaker? wedder in.

Its not the Fall that kills you ….

Kinner speelt mit Poppen. Animisten glöövt, dat de Natur beseelt is. Vele Autofohrers duuzt ehr Hutschefidel. Woso schull nu nich ok’n Woterschuver ut Plastik en respektablen Platz in de kapitalistische Bestandswelt kriegen, un uns doran erinnern, dat wi Waterdrüpens sünd, de sick bi‘t daal lopen an de Wand oplösen doot.

De Tofalls-Knoop

As ik annerletzt in mien Spotify Playlist rumwöhlen dee, full mi in, dat ik jichenswenn per Knoopdruck mal den „Shuffle“-Modus aktiveert harr. Mit dat Motto vun Showmaster Rudi Carell „Lass dich überraschen!“ weer ik ok meistens goot fohrt. Johrelang. De Tofallsalgorithmus warkte sodennig unsichtbar in‘n Achtergrund so toverlässig as en ole Strichachter. Un den Ümstell-Knoop, versteeken in’t Bedeenmenue vun de Musiktankstee wat den Stoff, den se leefert nie nich opruken deit, harr ik al meist vergeten. Wat leeger is, vergeten harr ik, dat dat villicht ok en Konzeptidee bi en Musikalbum geven kunn. Dat en Album mehr is as een „Best of Compilation“ oder „Hitparade“, sünnern en Wark is, dat in sik steiht un Bestand hett.

Ghost in The Machine

Geist in de Maschin

As bi Ghost in the Machine“ dat veerte Studioalbum vun Police (1981) ton Bispill. Inspireert vun en Zitat, wat vun den engelschen Philosoph Gilbert Ryle stammt un anspeelt op de Körper-Geist Dualismus vun René Descartes. Descartes weer dormals dorvun utgahn, dat Körper (Materie) un Geist (Seele) vunnanner trennt weern. So heet de erste Police-Song op de LP: „We are Spirits in the material World“ un hannelt, wovun eegentlich genau? En beten Politik:“There is no political Solution“,“Our so called Leaders … with Words they try to jail you“. De so nöömten Anföhrers fangt uns mit Wöör un versöökt uns Geist in ehre Herrschaftsdiskurse intosparren. „Where does the Answer lie? / Living from Day to Day / If it’s something we can’t buy /There must be another Way“. De Song lett sik dörch den Songtext alleen nich begriepen. Un wenn ik toluuster, denk ik, mit „We are Spirits in the material World“, sünd „lütte Lichter“ meent, de in de Welt rümgeistert un nix utrichten köönt, wiel se „res cogitans“, also rein vergeistigte Wesen sünd. De Körper, „res extensa“ as Descartes sää, schull sik denn erst twee Johr later (1983) manifesteeren, heel unpolitisch as „Material Girl“ mit Madonna. Nu heff ik sülvst al den Fehler makt, un jump twüschen verscheden Songs, Johrtallen un Schallplatten hen un her.

Schnacken över Social Media

Dor kreegen wi uns meist in de Wull. De Drinks weern kolt. Salaat un Grillwuust leegen op den Teller. Allens torecht för´n kommodigen Avend ünner Früünden, de sik lang nich sehn hebbt. Man denn, dee sik ünner uns Fööt mit eenmal de Grand Canyon op, as uns dat Thema: „Facebook in Coronatieden“ in de Mööt keem. „Bi den Vereen bün ik al lang nich mehr! Döcht doch nix, hebbt sick en paar verpickelte Harvard-Studenten utspekeleert üm schicke Deerns vun de Naver-Unis to stalken“, sää ik´n beten provokant to´n Instieg un schafuter wieter: „Dorvun afsehn, is FB je middewiel wull allens annere as en „sozialet“ Medium. Hier regeert dat verbale Fuustrecht! Hier gifft dat limbische System, dat Reptilienhirn Wöör un Takt vör. Vernünfti schnacken, argumenteeren, sinneeren? Wokeen nich för mi is, un mien Bidrag mit´n Duumen na baven wieter deelt, is gegen mi!“ Dor harr ik wat seggt, man de Anter keem as Boomerang opgliecks mit Schmackes torüüch.

I like! Norichten verdeelen in‘ analogen Ruum!

Snutenpulli oder op de Snuut?

As Plattsnacker kiekt se di an as weerst du en nüdliche lütte Feldhamster wat op de List vun de bedrohten Arten steiht. Sööt, nüdlich? Vun wegen, grääsig föhlt sik dat an för Ingwer Feddersen in Dörte Hansens Bestseller Mittagsstunde, wenn he sik in´ n Dialog mit sien studeerten Gegenöver ünnerboddert süht. Un so änli kunn een sik ok föhlen, wenn een dat Wort Snutenpulli hört, wat opstunns dorbi is de (plattdüütsche) Welt to polariseeren. Wokeen sik vöraff schlau maken will, hier liggt de Woddel woto disse Bidrag en wietere Twieg sien will.

Objet trouvé

Pro Snutenpulli 

  • Dat is blots en nüüdliche Neologismus wat to Coronatieden boorn worrn is um de Lüüd, wat dat mit de Süük so al swoor noog hebbt, ton smuustern to bringen. Wat schall dor leeg an ween?
  • Dat is een sötet Spraakbild, sogor progressiv, wiel dat mal wedder wiest, dat de Norddüütschen sik ok vun Nannoterroristen nich ünnerkriegen laten. Se rullt eenfach ehren Snutenpulli hoch un beholt ehrn Kurs ok in de Krise bi.
  • De Snutenpulli treckt immer grötere Kreise un makt so düütschlandwiet Reklame för de plattdüütsche Spraak, de sik as jede annere Spraak ok, de noch nich dood is, wieter entwickelt un wieter entwickeln mutt.
Mundschuul, Gesichtsmask, Snutenpulli ?

Contra Snutenpulli oder op de Snuut 

  • Blots wiel een dat Wort Snutenpulli mienethalven nu ok al in Bayern kennt un du de mit „Snutenpulli“ bedruckte Gesichtsmask bi diverse Onlinehööker ordern kannst, heet dat lang nich, dat düsset Wort de över Johrhunnerte wussen plattdüüsche Spraak un Kultur adäquat repräsenteeren deit.
  • De Snutenpulli repräsenteert sodenni blots en siede Version vun de rieke plattdüütsche Spraak un Kultur, wat, as so vele annere Wöör, de Jan Graf in sien Bidraag ziteert, op de Döntjes-Eck reduzeert warrt.
  • Mit düssen Utverkoop oder mit düsse „Disneysierung“ vun´t Plattdüütsche warrt utblendt, dat de plattdüütsche Spraak mit oder ahn Gesichtsmask noch ganz normal as Verkehrs- und Geschäftspraak in´n Alldag nutzt warrt. Dormit warrt se diskrimmineert in Vergliek to de schienbor „högere“, hochdüütsche Mehrheits-Spraak.

Ik bün keen Sprakenwetenschapler un heff enkelte Positionen ok blots anrieten kunnt, man, wat suurt dor an Enn bi ruut? Welke Afgrünne luurn dor achter enkelte Wöör de een nieg op de Tung leggt warrn? Jan Graf sleit en Podiumsdiskussion vör, op welke de verscheden kontroversen Aspekte diskereert warrn kunnen. Ik meen dat is en bannig goode Idee. Denn dorbi geiht dat nich blots üm een Wort, sünnern üm dat Sülvstverständnis un Sülvstbild vun uns eegen Regionalspraak. Twüschen siede „Wortsteinbruch“ un deepe Inspirations-Quell.           

Frie Schrieven

Sett di nich ünner Druck! Denk nich nah. Griep di en Stift un fang eenfach an dat leerdige Blatt Papeer vör di mit Bookstaven un Sätze to füllen. Laat dien Gedanken frie lopen. Nehm di dorvör 10 Minuten Tiet. So luut en vun vele Inspiratschoonen wat Filmmakersche, Autorin un Perfessersch Doris Dörrie den Leser oder bedder Autor*in in spe mit ehr Book „Leben, Schreiben, Atmen“ mit op den Weg geven will. Dorbi kiekt se nich vun baven op ehre Leesers daal, dozeert nich, sünnern leggt as bi „Hänsel un Gretel“ en Spoor ut kreative Brotkrömels ut, dormit de Lesers ehr dörch den Wohld an Gedanken achteran lopen köönt. Dat klappt ganz goot un makt Sposs to lesen.

Ik schriev also bün ik

„Besinn di op en Kinnerbook. An de Billers dor in un wat se bi di utlöst hebbt. Wo hest du dat Book leest? Wokeen weer dorbi? Wo hest du sitten? Wo sehg de Stohl ut, de Footbodden, dat Bett?“

Details sünd de Brootkrömels, de du för dien Geschicht brukst. So röppt Doris Dörrie ehr Lesers in vele lütte Kapitels, de deelwies assoziativ mitenanner verbunnen sünd, dorto op, de Schuuvlaad to de eegen Gedanken/Belevnisse/Emotschoonen jümmers wedder nee optostötten. Vertruu op di sülvst un du warrst dör dat Schrieven belohnt, egol op dor nu glieks en Bestseller bi rut suurt oder de Story in dien Dagebook landt.

Nakelt Antrucken

Worschau! Bannig veel nakelte Deerns in Wedel !

Dor is all veel seggt worrn, to de niege Utstellen in Wedel wat sik op dree Etagen mit dat Wark vun den in Berlin opwussen Fotografen Helmut Newton (vördem Neustädter) uteneen sett. 1920 boorn, is he as Söhn vun‘ jüdischen Knoopfabrikanten kort na sien 18.Gebortsdag 1938 ut Nazidüütschland erst na Singapur un denn na Australien flüchtet. In Berlin harr he vördem al een Lehr as Fotograf anfungen, 1945 hett he denn in Melbourne een Fotostudio opmakt. Dree Johr later heirat he de Fru, ahn de sien künstlerischet Wark, as hochbetahlte Fotograf, twüschen Kunst un Kommerz, wull nicht dat worrn weer, meen ik, wat een sik hier nu in Wedel bekieken kann.

Spraak un Vörurdeel

Anners as Robert Habeck ob de Rüüchsiet vun‘t Book verklaart, „Kübra Gümüşay seziert die Architektur unserer Sprache auf der Suche nach einmem neuen Haus, in dem Platz für alle ist“ meen ik nich, dat de Journalistin, Autorin un Bloggerin Kübra Gümüşay de Architektur vun unse hochdüütsche Spraak utriekend sezeert. Dat deit se wull to Anfang, op de ersten 44 Sieten, man denn geiht dat um annere wichtige Themen as Integration, Entmenschlichung dörch Spraak, Sarrazin, Alldagsrassismus oder de Fraag, wi wi as Sellschaap mit veel Respekt „über unsere Probleme sprechen können ohne den Hass der Rechten zu nähren ?“ Een bannig wichtige un interessante Fraag, man, ik harr dacht, ik krigg mehr Philosophie un weniger Politik to weten, as de Titel „Sprache und Sein“ mi ok to verspreken meent. Spraak is elementar, un dat Jumpen twüschen de Spraken is een existenziellet Doon, dat dien Leven un dat Leven vun annere rieker maken deit.

Spraak as Politik

„Norichten ut en analoge Welt“   

„As wi to`n surfen noch an de See fohrt sind“

Dat weer een Book vun Boris Hänssler un een Inspiratschoon för mi, dor wieder to denken, wo düsse Schrieversman ophört hett. Bi´t trüchkieken op de Tied vör dat Internet, löppt een je Gefohr in Nostalgie to versuupen. Fröher weer nich allens better, man technologisch sehn, weern de 80er een Tied wo jedet enkelte Kilobyte för sik noch tellte. Dat geev elektroonsche Mailkassens un Akustikkoppler, dat Nett weer jüst dorbi sik optobuun. Dat Nett harr so grote Löcker, dat een sik goot versteeken kunn. So neem Autor Boris Hänssler den Leser mit op een nostalgische Reis in en Tied, as man noch ahn Navi autofohrn dee, Mixtapes opnehm un de Öllern daagelang nich wussen wo ehre Kinner jüst weern. Wenn de sik op ehrn Interrail-Trip jichtenswo in Europa twüschen Paris un Palermo ut´e Telefonzell vun een Wählschieven-Telefon ut mellen deen, weer alles goot. 

Weiterlesen

„Zen Magic“ – woans een sien Hart schier makt

Gung dat na denn japaanschen Autor, Mönk un Perfesser Shunmyo Masuno, schull mien Fru eegens Zenmeistersche ween. Denn se is de grötste Schiermakerin wat ik kenn. Immer is allens oprüümt und dat is de Padd to de „Erleuchtung“, seggt Meister Masuno un mehr.Wokeen oprüümt kriggt een schieret Hart. Dat erste wat de Novizen in ´ Tempel lehrnt is wienern. Putzen is sotoseggen mediteeren in‘t Doon. Mien Fru seggt dorto, kort un knapp, sabbel nich rum pack sülvst mit an. Hier is de Feudel.

Feudeln för´n binnern Freeden

Wat mi würkli an dat Book faszeneert sünd de Details ut de japaansche Zen Kultur un Spraak, as op Siet 151, wo Meister Masuno verklaart, wovun dat Wort för Mönk (Unsui) afstammt. Dat Wort „Unsui“ kummt sodennig von veer Schriftfteken her, de symboliseeren „vörbi trecken Wulken, Woter dat wogt“. De Monk, so interpreteer ik dat tominnst, is dorbi beides, de Tempel an wat dat Woter vörbi löppt un de Wulken vörbi trecken, to glieke Tiet is he dat Woter sülvst dat vörbi löppt un de Wulken de vörbi trecken. Dorbi is (warrt) he eens mit sik, de Welt, eens mit allens.

Ik weet dat ik seep

Athen, 400 Johr för Christus. Wi sehn Sokrates, bilütten een vun de grötsten Philosophen vun de Weltgeschichte, an’ hidden Summerdag hild op de Agora toloopen. He is jüst utneiht vun sien Fru. De harr ehrn Göttergatten no achteran bölkt: „Worschau, kumm mi blots nich ahn Gemüse un frischen Fisch torüüch…..“. Man, denkt Sokrates sik, endlich buten, de Sünn schient, frische Luft, blots weg vun Xanthippe, ok wenn dat blots för tein Minuten is. Vergnöögt slenkert he sien groten Wiedenkorv hen un her un köfft ganz in Roh in, wat sien Fru em opdragen hett. Bi ˋ n Fischhööker avers kummt de Philosoph in’t nadenken un fangt mit’n Verkööper dat diskereren an. De greeksche Philosoph is je bekannt dorför, dat he geern de Position vun sien Schölers innimmt. Woso is dat so un woso is dat so, wat so is? So froogt he den Hööker ut, un nervt em, bit de an Enn nix mehr to seggen weet. Anner Marktbesööker kummt dorto un spekuleeren mit. Jedeen schient klööker to ween as de annere un meent, de Worheit pacht’ to hemm. Dor geiht Aristoteles een Licht op! De annern hier, de doon all so klook, man dor stick meist nich veel dorachter. Ik tominnst, ik WEET dat ik nix weet. Bannig glücklich över düsse Erkenntniss, wannelt de Denker tofreden nahuus. Wat Xanthippe wull dorto seggt?
Ik weet dat ik seep

„Dunnerwedder nomal! Wannehr begriepst du dat endlich? Wo faken heff ik di seggt, wasch di de Hannen wenn du tohuus kummst.