Vun‘t Bruken

In düsse Tied, wo dat physische Plegen vun soziale Kuntakte den Anfangsverdacht vun Körperverletzung opwiest, liggt dat in de Natur vun de Saak, dat een doröver nadenkt, wat un woveel vun wat, een egentli nipp un nau vun den Annern oder de Anneren bruukt oder nich bruukt. Hebbt uns de verleden Manden alltomal to groffe, to soziopathische „Kaspar Hausers“ warrn laten, de keen Gesicht, keen Körperspraak, keen Gesten mehr lesen köönt un achter de Mask emotional op’ n Teehnfleesch kruupt? Tücht Corona tospitzt Grobiane un Mimosen?

Always look on the bright Side ….

Muteeren wi blangenbi, ahn dat to weten, sülvst to niege Mitarbeider vun de „Monster AG“ un verfehren uns gegensiedig? Wat in den Animationsfilm de Döör vun’t Kleederschapp bi Nacht is, nämlich de Togang to de Gespensterwelt, is de Huusdöör för uns bi Dageslicht. Wobi sik de Fraag stellt op de Monsters egentli vör, oder achter de Döör wahnt?

Man, wi weern utgahn vun de Fraag, vun dat Bruken. Wi brukt Eten, drinken, Luft, twee Autos, Levensversekern, dat niegste Smartphone, un de natürlichen Ressourcen dorto, de wi afbuut, dormit wi uns Leven so tosamenklütert, as wi meent dat dat ween schall. De „Monster AG“- Sellschapp leevt vun „Bang ween“- Energie, wat in Strom ümwannelt warrt. Ahn Kinner de sik verfehrt, huult un mit de Tehn klappert, worr dat heele System tosamenbreken. Blackout. Keen Kinnerschree keen Monsterzivilisation. Keen Angst, keen Strom, keen warme Stuuv. An’ t Enn suurt dorbi ruut, dat de böse Wulf egens en sööte Wulf is un dat Lachenergie 10x mehr Knööf in sik spiekert, as Huulstoff. De Tragödie is ümschreven un kriggt‘ n Happy End. Man de industrielle Produktionswies, Kinner en masse as Ressource uttonutzen, warrt as kulturindustrielles Grundprinzip bi behalen. Film un Merchandising spelten alltohoop mehr as en halve Milliarde Dollar in. Ut welke Grund ok ümmer, ut de Minschenwelt dörff keen Tüüg mit torüüch in de animeerte Monster-Pixar-Kosmos nahmen warrn. De animeerte Minschenwelt dörff de animierte Monstropoliswelt nich kontamineeren. As en Monster na sien Optritt in en Kinnerstuuv ut Versehen een Kinnersocke retour mit na de Fabrik nimmt, is de Düvel los.

Dat weer interessant un fragen sik, woans dat moderne Pixar-Märken in de Traditschoon vun Rotkäppchen un de Wulf steiht, Struwelpeter, Max un Moritz?

Fraagt wi en Philosophen wat he to dat Thema Bruken seggt. Martin Heidegger hett in sien Vörlesen „Wat heet Denken“ dorop henwiest, dat Bruken nich blots be- oder afnutzen meent. Bruken kann veel mehr ween as dat. Bruken kummt vun Bruuk(doom). Dat gifft den Bruuk, de Plegen und Bewahren in sik vereent. Dorto mutt een sik inlaten köön. Inlaten heet, Ruum geven för dat wat tokaamen deit, to’n vörliggen kummt.

Im Brauchen liegt das sich anmessende Entsprechen. Das eigentliche Brauchen setzt das Gebrauchte nicht herab, sondern das Brauchen hat seine Bestimmung darin, daß es das Ge- brauchte in seinem Wesen läßt. Aber dieses Lassen meint keineswegs das Unbekümmerte der Lässigkeit oder gar die Vernachlässigung. Im Gegenteil: das eigentliche Brauchen bringt das Ge- brauchte erst in sein Wesen und hält es darin. Der Brauch ist, so gedacht, selber der Anspruch, daß etwas in sein Wesen eingelassen werde und das Brauchen nicht davon ablasse. Brauchen ist: Einlassen in das Wesen, ist Wahrung im Wesen.

M.Heidegger „Was heisst Denken?“, Tübingen, 1954, S.190

Heideggers Wöör sünd natürlich in een heel annere Kontext wussen, wo he sik nich mit schietige Kinnersocken uteneen setten müss, sünnern mit’n Vorsokratiker Parmenides un mit dat Wat vun‘t Ween un Sien. Woans finnst du de originole Farv vun’ Chamäleon ruut? Sett em op en anneret Chamäleon. …. Villicht brukt wi uns, dormit wi uns gegensiedig in dat hier un jetzt halen oder fastholen köönt. Always look on the bride Side of Life.